Jezelf stretchen

Oeps. Onze Three Peaks Challenge in zicht en ik loop met een haperende knie. Naast het fysieke signaal ook een mentale uitdaging. Ik probeer te luisteren naar wat het oproept. Ik label het niet als ‘een blessure’, want ik geloof a) niet dat het dat is en b) niet dat het daar soepeler van wordt. Ik geloof wel dat het een boodschap in zich draagt en dat het aan mij is om te onderzoeken hoe ik er wijs mee om kan gaan. In BML-woorden: hoe je stagnatie om kunt buigen in groei.

Gaan we niet vaak door, omdat we vinden dat we dat moeten?

Gaan we niet vaak door, omdat we vinden dat we dat moeten? Omdat we bang zijn om het niet goed genoeg te doen of ‘om het niet te halen’? Omdat we ons om onverklaarbare reden opgejaagd voelen? Op wilskracht, omdat we verder ‘willen’ komen of ons doel ‘willen’ bereiken? In mijn werk als coach hoor ik geregeld zinnen als: “ik ga altijd maar door, maar eigenlijk kan ik niet meer.” Of “het zou goed zijn om even time-out te hebben. Maar echt ontspannen lukt niet.”

Niets menselijks is mij vreemd. In het coachen van mensen leer ik ook. Ik heb in afgelopen jaren geleerd om parallel aan de woorden ook het lichaam te laten spreken: het vertelt binnen mum van tijd waar het om draait en wijst hoe dan ook de weg van ‘probleem’ of ‘last’ naar groei. Ik verwonder me iedere dag over hoe effectief dit is.

Open voor de boodschap ging ik naar Lucas, mijn gewaardeerde osteopaat en rots in de kwaaltjes-, pijntjes- & energie-branding. Hij liet me voelen hoe de ‘peesplaat’ in verband staat met bovenbeenspier, heupspieren, die weer verband hebben met laatste gedeelte dikke darm, psoas, blaas en linkernier. “Breng ontspanning naar dat gebied. Je nier beweegt 600 meter per dag, houd het soepel daar, want als het daar ontspannen is, ontlast dat je bovenbeen en pees. Laat het maar gaan…” Heldere boodschap. Het gaat niet alleen om krachttraining, de spieren sterker maken en uithoudingsvermogen trainen. Inspanning leveren. Het geheime wapen – en mijn voortdurende les – is ook de ontspanning toelaten.

Ik wilde vanmiddag krachttraining doen. Maar mijn lichaam begon uit zichzelf met rek- en strekbewegingen op de grond. Als ik wilskracht en verwachtingen loslaat en de bewegingen van binnenuit laat komen, gaat het vanzelf en doet het lichaam wat het moet doen. Met aandacht bij de gespannen delen door erheen te ademen volgde ik die bewegingen maar gewoon. Een soort chaotische yoga. Een half uur later voelde ik me verruimd. Verlicht. Alsof alles zachtjes losgemaakt was en een stroom aan afvalstoffen werd afgevoerd.

Die ervaring bracht het inzicht hoe belangrijk zulke stretch-oefeningen zijn onderweg. We zullen tijdens de Three Peaks Yacht Race binnen vijf dagen zo’n 150 kilometer afleggen, met 5000 hoogtemeters. Een lekker zooitje hobbelige marathons door woeste landschappen. Bij een marathon denk je vast aan hardlopen. Dat gaan we ook doen. Maar niet de hele tijd. We zullen wijs met onze energie en krachten om moeten gaan. Door alleen maar zo hard mogelijk naar de eindstreep te denderen lopen we onszelf stuk. Want daar is de inspanning te groot voor, de afstand te ver en de duur te lang. En de vraag is of het dan nog leuk is of dat we ‘ons doel voorbij schieten’…

Geregeld stoppen is behalve fijn ook tactisch, omdat je moet eten maar ook om spanning te ontladen. Tien minuten ontspanning kan maken dat je de uren daarna energieker en lekkerder beweegt. Wanneer voor jou de grens bereikt is, kan een ander door, en waar de ander de juiste spanning ervaart wil jij misschien even stretchen. De antwoorden vinden we in onze eigen gedachten en lichaamssignalen en het al dan niet luisteren ernaar.

Dus, als ik nu luister? Ik haal opgelucht adem, een diepe zucht. Morgen weer krachttraining.

2 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *